స్లీపింగ్ పిల్

ఒంటిమీద ఏదో పాకినట్టనిపించి గబుక్కున మెలకువ వచ్చింది తులశమ్మకు. పరిచితమైన స్పర్శే కానీ… గొంగళిపురుగును తలపిస్తోంది. చటుక్కున ఆ చేతిని విసురుగా తోసేసి, ”ఏమిటిది, ఎన్నిసార్లు చెప్పాను… ఇవన్నీ వద్దని. నాకు నిద్రొస్తోంది” అంది ఒకింత విసుగ్గా.
”ఏం నేనేమైనా కానిపని చేశానా? రాకూడని వాళ్ల పక్కలోకి వచ్చానా? రోజూ జరిగేదానికి ఎందుకంత రాద్ధాంతం చేస్తావు? పక్కలోకి వెుగుడు కాకపోతే ఎవడొస్తాడు?” అన్నాడు కోపం, అసహనం కలగలిసిన గొంతుతో పరంధామయ్య.
”ముందు మీరు గొంతు తగ్గించి మాట్లాడండి. కొడుకూ కోడలే కాదు, ఈ పసిపిల్లలు కూడా నిద్రలేస్తే వాళ్లముందు నేను తలెత్తుకోలేను. మీకేం మగమహారాజులు. ఏం చేసినా చెల్లుతుంది. అందరూ నన్ను నవ్విపోతారు” అంది దుప్పటి నిండా కప్పుకొని పిల్లలకు మరింత దగ్గరగా జరుగుతూ.
”నువ్వు ముందు లేచి ఈ పక్కకురా” చెప్పాడు, ఇక మాట్లాడాల్సిందేమీ లేదన్నట్లు. ఆ స్వరంలో అది తన ఆస్తి అన్నంత అధికారం, పొగరు, గర్వం.
అంత అర్ధరాత్రి భర్తతో వాదన పెట్టుకుంటే తనకే నష్టం అన్న సంగతి ఆమెకు తెలుసు. ఆ అధికారం ముందు, ఆ పెత్తనం ముందు అన్నేళ్లలో తానెప్పుడూ గెలవలేదన్న సంగతి కూడా ఆమె శరీరానికీ మనస్సుకీ బాగా తెలుసు.
వడలిపోయిన శరీరాన్నీ అలిసిపోయిన మనస్సునీ అవేమీ తనవి కావన్నట్టు మౌనంగా ఆయనకి అప్పగించేసి కళ్లు మూసుకుంది ఆమె. లోపల ఏదో పుండుకెలికిన బాధ. శరీరం తెలియకుండానే భర్తకు సహకరించడం మానేసింది. తనను రానివ్వడంలేదని ఆయన బాధ. ఆ అసహనంతో మరింత గట్టిగా ప్రయత్నించి సఫలమయ్యాడు పరంధామయ్య.
ఆయన వెుహంలో సంతృప్తి. 70 ఏళ్ల వయసులో కూడా తన మగతనం మీద గట్టినమ్మకంతో హాయిగా నిద్రపోయాడు.
ఆమెకు మాత్రం కలత నిద్రే.
చి చి చి
”తులసీ” అమ్మకేక దూరం నుండి.
లంకంత పెరట్లో మామిడిచెట్టుకి వేసిన ఉయ్యాలపై స్నేహితురాలిని ఊపుతూ మధ్యమధ్యలో రాత్రి పెట్టుకున్న గోరింటాకు ఎంత బాగా పండిందో చూసుకుంటూ మురిసిపోతోంది తులసి.
”ఎర్రగానే పండిందిలేవే. ఆ అరచేతుల్నీ పాదాల్నీ ఎన్నిసార్లు అదేపనిగా చూసుకుంటావు. వచ్చేశాడుగా మంచి వెుగుడు. ఇంక నాకే ఎప్పుడొస్తాడో, ఎలాంటివాడొస్తాడో” అంటోంది పద్మ.
వెుగుడి మాట రాగానే తులసి వెుహం వివర్ణమవడం పద్మ గమనించింది. ”నాకక్కడకి వెళ్లాలని లేదే” అంటూ తులసి ఏడుపు వెుహం పెట్టేసింది.
ఊగుతున్న ఊహల ఉయ్యాల దిగి వచ్చింది పద్మ. తులసి స్నేహితురాలితో ఏదో మాట్లాడబోయే లోపల అక్కడకు వచ్చేసింది అమ్మ.
”ఎన్నిసార్లు పిలవాలమ్మా తులసీ. ఇక ఆటలు చాలించు. అత్తయ్య వచ్చేసింది పద, పూలజడ వేయించుకుందువుగాని. రావే పద్మా… తులసికి వేశాక పూలు మిగిలితే వాళ్ల అత్త నీకు కూడా పూలజడ వేస్తుంది” అంటూ ఆమె పద్మను కూడా పిలిచింది.
”లేదులే పిన్నీ, అమ్మ తొందరగా రమ్మంది. పూలు మిగిలితే మన వెంకన్నతో పంపించు” అనేసి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లిపోయింది పద్మ.
”చూడు, ఓణీ ఎలా పాడుచేసుకున్నావో. నీకెప్పటికి తెలిసివస్తుందో. స్నానంచేసి ఆ మట్టిలో ఆటలేమిటే. నువ్వింకా చిన్నపిల్లవు కావు. పెళ్లయింది కదా, కాస్త కుదురుగా ఉండు” నెమ్మదిగా సుద్దులు చెపుతూ కూతుర్ని తులసికోట దగ్గరకు తీసుకెళ్లింది అమ్మ.
అప్పటికే అక్కడ అత్తయ్య కూర్చొని అట్టమీద బొండుమల్లెల్ని కుడుతోంది.
”ఏమే, ఏమంటున్నాడు మీ ఆయన” అడుగుతోంది అత్తయ్య.
”అమ్మా, రాత్రిపూట నేనెళ్లనే ఆయన దగ్గరకు. కావాలంటే పొద్దుటిపూట ఆ గదిలోకి వెళ్లి ఉప్మా అదీ ఇచ్చేసి పరుగెత్తుకొని వచ్చేస్తాను” అమ్మను చుట్టుకొని ఏడవడం వెుదలెట్టేసింది తులసి.
”ఏమిటీ, రాత్రిపూట వెళ్లవా… పొద్దుటైతే వెళ్తావా… అప్పుడైతే మాత్రం మీ ఆయన నిన్ను పట్టుకోకుండా వదులుతాడంటావా. నిన్ను గట్టిగా వాటేసుకుంటాడు తెలుసా, నువ్వు గదిలోకి వెళ్లగానే” తులసిని ఆటపట్టిస్తూ మాట్లాడేస్తోంది అత్తయ్య.
అమ్మేవో అత్తయ్య మాటలకు ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుతోంది.
”తప్పమ్మా, అలా అనకూడదు. మీ ఆయన వింటే ఆయనకు కోపవెుస్తుంది. ఆయన చెప్పినట్టు వినాలి గదిలో. అల్లరి చేయకూడదు, ఏడవకూడదు. సరేనా” అంటూ మరోసారి బుజ్జగించింది తులసిని.
”నేనెళ్లనే. కడుపంతా నొప్పిగా ఉంటోంది” అంటూ గబుక్కున అమ్మ ఒళ్లో పడుకుని ఏడ్చేసింది తులసి.
”ఛ, ఛ… ఏడవకూడదమ్మా, శుక్రవారం సాయంత్రం అసురసంధ్య వేళ ఆడపిల్ల ఏడిస్తే ఇంటికి నష్టం. లేచి కళ్లు తుడుచుకో. బావి దగ్గరకు పోయి చన్నీళ్ళతో వెుహం కడుక్కొని రా” అమ్మ, అత్తయ్య సర్దిచెపుతున్నారు.
తిరిగివచ్చేసరికి అమ్మ, అత్తయ్య కూడా చిరచెంగుతో కళ్లు ఒత్తుకుంటూ కనిపించారు. అప్పటివరకూ నవ్వుతూ మాట్లాడుకుంటున్న వాళ్లిద్దరూ ఎందుకు ఏడ్చారో తులసికి అర్థంకాలేదు. ‘పాపం, నేను ఏడ్చానని వాళ్లకు కూడా ఏడుపొచ్చేసినట్టుంది’ అనుకుంది తులసి. మాట్లాడకుండా వెళ్లి అత్తయ్య ముందు కూర్చుంది- పూలజడ వేయించుకునేందుకు.
అప్పుడప్పుడే విచ్చుకుంటున్న మల్లెపూల వాసన కమ్ముకుంది. ఒక వెుగ్గ చేతిలోకి తీసుకుని వాసన చూసింది. వెుగ్గ పూర్తిగా విచ్చుకోలేదు కానీ వాసన వేస్తోంది. విచ్చుకోని వెుగ్గను చేత్తో పట్టుకొని రేకలు బలవంతంగా విప్పి వాసన చూస్తూ పూలజడ వేయించుకుంటిోంది.
”చూడమ్మా, ఈ వెుగ్గ విచ్చుకోకముందే ఇంత వాసనేస్తోంది. పూర్తిగా విచ్చుకుంటే ఇంకెంత మంచి వాసనొస్తుందో” అబ్బురపడుతూ అంది తులసి.
అమ్మ, అత్తయ్యా ఇద్దరూ కలిసి పూలజడ వేస్తూ మాట్లాడటం వెుదలెట్టారు.
”మీ అత్తగారి దగ్గర మాట్లాడేటప్పుడు జాగ్రత్తగా ఉండవే. మీ ఆయన గురించి కానీ, మీ అత్తింటి విషయాలు కానీ ఎప్పుడూ ఎవరి దగ్గరా మాట్లాడకు, కనీసం ఇక్కడ మాతో కూడా. అక్కను చూశావుగా… పెళ్త్లెనాక వాళ్లాయన్ని వదిలిపెట్టి ఒక్కపూట కూడా పుట్టింటికి రాదు. వాళ్లాయన గురించి పెదవి విప్పి ఒక్కమాట చెప్పదు. అదీ మంచి ఆడపిల్లల లక్షణం. అందుకే అదంటే మీ నాన్నగారికి అంతిష్టం. పుట్టింటి పేరు నిలబెట్టటం అంటే అదే. నువ్వు కూడా మాకు అలా మంచిపేరు తేవాలి, సరేనా?”
ఎందుకు మాట్లాడకూడదో తెలియకపోయినా వాళ్లు చెప్పే వాటన్నింటికీ తలూపుతూ ‘సరే’నంది తులసి.
”మీ ఆయన మంచివాడు. బాగా చదువుకుంటున్నాడు. నువ్వంటే చాలా ఇష్టం. చూడు, పెళ్లయిన దగ్గర నుంచి కాలేజీకి కూడా వెళ్లకుండా నీ చుట్టూ తిరగడంలేదూ. అది నీ అదృష్టం. ఎప్పుడూ కూడా మీ ఆయనకు ఎదురుచెప్పొద్దు. ఆయనకు నచ్చనిదేదీ చేయెుద్దు. కనీసం ఆయనకు నచ్చని రంగు చిర కూడా కట్టొద్దు. అలాచేస్తే మీ ఆయనకు నీ మీద ప్రేమ తగ్గిపోతుంది. ఏమిటీ, వింటున్నావా? నువ్వు అక్కడ మంచిపేరు తెచ్చుకోకపోతే అందరూ ‘మీ అమ్మ నిన్ను సరిగ్గా పెంచలేదూ’ అని నన్నంటారు. అమ్మని ఎవరైనా అంటే నీకు బావుంటుందా చెప్పు”.
మధ్యమధ్యలో అత్తయ్య కూడా అందుకొని ఆడపిల్లకు ఒద్దికెంత అవసరవో విడమర్చిచెపుతోంది.
”నన్ను చూడవే. వెుగుడు చచ్చి మీ పంచన పడి ఉంటున్నాను. ఇలాంటి బతుకెవరికీ వద్దే. వెుగుడనేవాడు లేకపోయినాక ఇక మనం బతికినా ఒకటే, చచ్చినా ఒకటే. అలాంటి బతుకూ ఓ బతుకేనా? ఏదో మీ అమ్మ మంచిది కాబట్టి నాకేం పెద్దగా ఆరళ్లు లేవు” అంటూ అత్తయ్య మరోసారి కళ్ళొత్తుకుంది.
అమ్మ కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు. వాళ్లిద్దరూ అలా ఏడ్చేస్తుంటే ఎందుకో తెలియకుండానే పద్నాలుగేళ్ల తులసి కూడా ఏడ్చేసింది.
తులసి ఏడవటంతో వాళ్లు గబుక్కున కళ్లు తుడిచేసుకొని ”మా బాధల్లా నువ్వెళ్లిపోతావనేనే. మళ్లీ ఇలా కూర్చుని ఎప్పుడు మాట్లాడుకుంటావో” అంటూ సర్దిచెప్పేశారు.చి చి చి
హఠాత్తుగా ఒక మెలకువలోంచి మరో మెలకువలోకి వచ్చేసింది తులశమ్మ.
టైం చూసింది. నాలుగైంది. ఇంకా తెల్లారటానికి రెండుగంటలు అనుకుంటూ లేచి, ఒక గ్లాసు మంచినీళ్లు తాగి మళ్లీ పిల్లల పక్కకు చేరింది. పిల్లల ఒంటిమీద దుప్పటిని సరిగ్గా సర్ది వాళ్ల నుదుటిమీద చిన్న ముద్దుపెట్టింది. నానమ్మ స్పర్శ కూడా తెలియనంత గాఢనిద్రలో ఉన్నారు వాళ్లిద్దరూ.
చికూచింతా లేని ఆ బాల్యం మళ్లీ కావాలనిపించింది తులశమ్మకు. కల గుర్తొచ్చింది. మళ్లీ వచ్చే ఆ కల అంటే ఆమెకు చాలా ఇష్టం. అసలది కల అని ఒప్పుకోదు మనసు.
అమ్మ కనిపిస్తుంది. అత్తయ్య కనిపిస్తుంది. అమ్మ ఒళ్లో పడుకున్న ఆ స్పర్శను అనుభూతిస్తోంది మనసు. అమ్మ ఒడి ఎంత ఉపశమనమనిపిస్తుంది! బాధలన్నీ ఒక్కసారి చేత్తో తీసేసినట్టుంటుంది.
అమ్మ గుర్తురాగానే తనకెప్పుడూ వచ్చే మరో కలను కూడా ఆమె గుర్తుచేసుకుంది.
ఈ చిన్ననాటి సంగతులు రెండూ కలగా మళ్లీమళ్లీ ఎందుకు కనిపిస్తుంటాయో అర్ధమయ్యీ కానట్టు ఉంటుంది తనకు.
ఓసారి అర్ధరాత్రి ఏదో గొడవకు మెలకువ వచ్చి చూస్తే అమ్మ ఏడుస్తోంది. నాన్న లేచి అవతలకు వెళ్తున్నాడు. అమ్మ ఏడవడం చూసి ఏం జరిగిందో తెలియకపోయినా తను కూడా ఏడ్చేస్తూ- ”ఏమైందమ్మా, ఎందుకేడుస్తున్నావు?” అంది.
”ఏం లేదమ్మా తులసీ, నువ్వు పడుకో. నిద్రలో పీడకల వస్తే భయమేసి ఏడుస్తున్నాను” చెప్పింది అమ్మ.
”పీడకలంటే ఏంటమ్మా?”
”నీకు తెలియదులే. నువ్వు పడుకో”.
”అదెలా ఉంటుందమ్మా. నాకు కూడా ఎప్పుడైనా వస్తాయా?” ఆ ప్రశ్నలో భయం, కుతూహలం.
”పిల్లలకు పీడకలలు రావమ్మా. రాకూడదు కూడా. ఇక మాట్లాడకూడదు. పడుకో, కళ్లు మూసుకో”.
”అమ్మా, రామస్కందం శ్లోకం చదువుకో. ఆంజనేయస్వామి వచ్చి రాక్షసుణ్ణి చంపేస్తాడు”.
ఆ మాటలకు అమ్మ నవ్వేస్తూ ”అలాగేలే, నేను మంచినీళ్ళు తాగివచ్చి పడుకుంటాను. నువ్వు దుప్పటి తలమీద కప్పుకొని పడుకో” అంటూ వెళ్లిపోయింది.
అమ్మ పీడకల, తనకి తరచూ వచ్చే మరో కల. ఇవి ఒట్టి కలలేనా? కాదు కాదు. నిజంగా అమ్మని తాకినట్టే ఉంటుంది. అమ్మతో మాట్లాడినట్టే ఉంటుంది. అమ్మ రూపాన్ని అలా మళ్లీమళ్లీ చూడటం తనకెంతో ఇష్టం.
అమ్మ, అత్తయ్య ఆ రోజు నవ్వుతూ మాట్లాడినట్టే కనిపించినా వాళ్ల కళ్ళల్లో సన్నటి కన్నీటితెర. ఉబికివస్తున్న ఆ కన్నీళ్లు వాళ్ల ‘సుఖ’సంసారాలకు నిదర్శనాలు. అమ్మ గుర్తురాగానే అమ్మలు కూడా గుర్తొచ్చింది. ఇవాళ పదిహేను కదా. వాళ్లు రావటానికి ఇంకా వారముంది. కూతుర్ని చూస్తాననుకోగానే ఆమెకు సంతోషం ముంచుకొచ్చింది. అది అమెరికా వెళ్లి, చూస్తుండగానే మూడేళ్లు నిండాయి. 
కూతురికి చెప్పాల్సిన విషయాలూ కూతుర్ని అడగాల్సిన విషయాలూ గుర్తుచేసుకుంది.
అమ్మకీ తనకూ లాగానే అమ్మలుకి కూడా ఇలాంటి కలలు వస్తుంటాయేవో ఈసారి తప్పకుండా అడగాలనుకుంది.
మంచం మీద హాయిగా గాఢనిద్రలో ఉన్న భర్తవంక చూసింది. ఏ నిద్రమాత్రా అవసరం లేకుండానే ఆయన అంత సుఖంగా ఎలా నిద్రపోగలుగుతున్నాడో తనకు తెలుసు.
వాలియం వేసుకున్నా తనకు రాదెందుకో అంత వెుద్దునిద్ర. తన పిచ్చిగానీ, భార్య ఉండగా ఆయనకు వేరే నిద్రమాత్రలెందుకు?
‘భర్త సుఖనిద్రార్థం ఇదం భార్యా శరీరం కదూ’ అనుకుంది నిర్వేదంగా.
ఆయనకు ఎదురుచెప్పొద్దంది అమ్మ. ఎదురుచెప్పటం కాదు, నెమ్మదిగా చెప్పిచూసినా ఆయన వినిపించుకుంటే కదా. అలిసిపోయి ఉన్న సంగతి గమనించడు. తన మనసు తెలుసుకొని మసలే భర్త అయితే తనకీ బాధలెందుకు? వయసు మీదపడుతుంటేనైనా భర్త మారతాడనుకుంది. ఇప్పుడీ యావ మరీ ఎక్కువైంది. ఎందుకు కాదు? వెతికి మరీ ఆయుర్వేద లేహ్యాలు తెప్పించుకొని తినడం, ఆపైన అర్ధరాత్రిదాకా పిచ్చిపిచ్చి టీవీ ప్రోగ్రాములు చూస్తూ కొత్త పెళ్లికొడుకులాగా రాత్రికాగానే పక్కలోకి రమ్మనడం. ఏమైనా అంటే, పడకసుఖం లేకపోతే తనకు నిద్రపట్టదని బుకాయింపు.
ఉదయం నుండి చాకిరీ, మనవళ్ల ఆలనా పాలనాతో సాయంత్రానికి శరీరం పచ్చిపుండులా సలుపుతూంటుంది. కాస్త మనశ్శాంతి కోసం పడుకునేముందు భగవద్గీతో, భాగవతవో చదవాలనుకుంటుంది. కానీ వీలుపడదే!
పుస్తకం చదువుతుంటే కళ్లు కాస్తా మూతలుపడుతుంటాయి. వాలియం కొంచెం పనిచేస్తోందేవో అనిపిస్తుంటుంది. అప్పుడు పడుకోలేకపోతే ఇక రాత్రంతా నిద్రపట్టదు.
ఆ నిద్రకళ్ల మీదుండగానే ఈయన గారి శృంగార దండయాత్ర. ఏమన్నా అంటే ‘శయనేషు రంభ’ అంటాడు. రంభ పాత్ర ఎన్నేళ్లో ఏ మనువో, బనువో చెప్పి తగలడితే బావుండేది. మనకిష్టంలేనప్పుడు మన శరీరాన్ని ఎవరైనా తాకితేనే భరించలేమే… అలాంటిది దాన్ని అనుభవిస్తున్నప్పుడు శరీరమెంత గిజగిజలాడిపోతుంది? గోతాంలో వేసి కట్టేస్తే ఊపిరాడక ప్రాణం పోయినట్టనిపించే ఆ బాధను వాలియం పోగొడుతుందా తన పిచ్చిగానీ!
పాములో, తేళ్లో ఒళ్లంతా పాకినట్టనిపించే ఆ హింస తలుచుకోగానే ఆమెకు కంపరం కలిగింది. కోపంతో వెుహం జేవురించింది.
ఏమీ చేయలేని అసహాయత్వం ఆమెను మరోమారు వెక్కిరించింది.
బాధ అలవాటైతే అదసలు బాధే కాదట. కానీ తనకన్నేళ్లలో ఆ బాధ వయసుతోపాటు పెరుగుతూ వస్తోంది కానీ తగ్గటం లేదు. నోరు తెరిచి వద్దండీ అని చెపితే తన బాధా, ఇబ్బందీ అర్థంచేసుకోకపోగా ఈ వయసులో కూడా ‘బైట’కు వెళ్లకుండా భార్య దగ్గరకే వస్తున్న తన మంచితనం గురించి చెప్పుకుంటాడు. డెబ్భై ఏళ్ళొచ్చినా పాతికేళ్ళవాడిలా పూర్తి మగటిమితో ఉన్నందుకు సంతోషించమంటాడు. అలాంటి భర్త దొరకటం తన అదృష్టమని గుర్తించమంటాడు.
‘అక్కడంతా పుండుగా మారింది, దురదగా ఉంది, కనీసం ఈపూటకు వద్దండీ’ అంటే ‘డాక్టరుకు చూపించుకోవే. నీకేమైనా పాడు రోగాలొచ్చిచచ్చాయేవో’ అని తిరిగి తనమీదే విసుక్కుంటాడు.
నలభై అయిదేళ్లుగా ఈ బాధను శరీరం, మనసు భరిస్తూనే ఉన్నాయి. ఇవాళ కొత్తకాదు. అయినా రోజూ మనసు వెురాయిస్తుంది. శరీరం ఎదురుతిరగమని చెపుతుంది. చచ్చినా ఫరవాలేదు కానీ ఈ బాధ భరించలేననిపిస్తుంది ప్రతి రాత్రీ. కానీ తెల్లారి పిల్లల వెుహాలు చూసి తన బాధల్ని మరిచిపోతుంది.ప్రవాహంలా సాగిపోతున్నాయి ఆమె ఆలోచనలు. నీ ఆలోచనలతో నాకేం పని, నా పని నేను చేసుకుపోతాను అంటున్నట్టు ఒక మగవాడు వెళ్లిపోతుండగా మరో మగవాడు… సూర్యుడు వచ్చేశాడు.
మరో రకమైన చాకిరీకి సిద్ధమయ్యేందుకు పక్కమీద నుంచి లేచింది తులశమ్మ.
(ఫిబ్రవరి 17,ఈనాడు ఆదివారం అనుబంధం )