వెన్నెల, జలపాతాలు, ప్రకృతి సౌందర్యం వీటిని ఇష్టపడి ప్రేమించని వారెవరు? ఆరాధించనివారెవ్వరు? అయితే అందరూ చేయలేని పని ఒకటుంది. అది వెన్నెలని కవిత్వం గా, కవిత్వాన్ని వెన్నెల గా మార్చగలగటం. ఆ ఆల్కెమి తెల్సిన మంచి కవుల్లో వైదేహి ఒకరు. ఇప్పటికే చాలా మంది ఇటీవల వైదేహి కవిత్వాన్ని సమీక్షించారు. అవి నేను కూడా చదివాను. అయితే అవేమి ఇప్పుడు నేను వైదేహి కవిత్వాన్ని గురించి రాస్తున్నప్పుడు నాకు గుర్తు లేవు. ఇప్పుడు నేను రాస్తున్న ఈ నాలుగు మాటలు కూడా ఎవరికీ గుర్తుండవు. ఎందుకంటే అప్పటికే అందరి మనస్సుల్లో వైదేహి కవిత్వం గుర్తుండిపోయింది కాబట్టి. ఈ కారణం చేతనే నాకు కవిత్వాన్ని సమీక్షించుకోవటం ఒక్కోసారి అనవసరమనిపిస్తుంది. కవిత్వం ప్రధానం గా అనుభూతి ప్రక్రియ. ఆ అనుభూతిని అనుభవించటమే తప్ప ఇంకేమి చేసినా ఆ సహజ సౌందర్యం ముందు నిలబడవు.

అందుకనే వైదేహి ఏం చేసిందంటే తిలక్ ని, అతని కవిత్వాన్ని, ఆ కవిత్వం లోని వెన్నెల సొబగులని, సౌందర్య జలపాతపు వొంపు సొంపుల్ని తన మనసు లోతుల్లోకి వొంపేసుకుంది. తనూ, తిలక్ ఇక ఒకటై పోయారు. తానే ఒక తిలకై పోయారు. ఇక మనమేం మాట్లడతాము? ఒక్క తన కవిత్వపు నిషాలో మత్తెక్కి పోవటం తప్ప. ఎంత అందంగా అనుభూతించగలిగింది, ఎంత బాగా అక్షరీకరించగలిగింది అని తన్మయత్వంతో మురిసిపోవటం తప్ప. తన కవిత్వం చదివిన తర్వాత ఇప్పటి దాకా ఏమీ రాయకుండా నేను చేసింది అదే.

(మనందరికీ ఇష్టమైన ఇస్మాయిల్ గారి అవార్డ్ ని అందుకుటున్న మన వైదేహి కి ప్రేమతో, స్నేహంతో ఈ నాలుగు వాన చినుకుల్లాంటి మాటలు)

తెలుగు కధల గురించి నిడదవోలు మాలతి గారితో నా చాట్ ‘పుస్తకం ‘ లో ఇప్పటికే ప్రచురితమైంది. అది మళ్ళీ ఇక్కడ రెండు భాగాల్లో…

http://pustakam.net/?p=1456

http://pustakam.net/?p=1460

 
నా కవిత రహస్య వాన కు pavada blogger crazyfinger అనువాదం చేసారు. నా రహస్య వన కవిత నా బ్లాగ్ లొనే వుంది. ఇంగ్లిష్ అనువాదం ఇక్కడ చూడండి.

http://www.pavada.in/2009/10/rahasya-vaana-by-kalpana-rentala-english-version.html

బాలగోపాల్ కన్నుమూత–ఒక నమ్మలేని నిజం. మానవ హక్కుల కోసం నిరంతరం శ్రమించి ఇక సెలవంటూ చెరగని సంతకం పెట్టి వెళ్ళిపోయిన ఆత్మీయ మిత్రుడు బాలగోపాల్ మరణం సామాజికం గా ఒక పెద్ద లోటే కాకుండా వ్యక్తిగతంగా కూడా నాకు, అఫ్సర్ కి  ఒక పెద్ద షాక్.

బాలగోపాల్ సహచరి వసంత నాకున్న మంచి స్నేహితుల్లో ఒకరు. విజయవాడ నుంచో, అనంతపురం నుంచో హైదరాబాద్  వెళితే మా మకాం వసంత ఇంట్లోనే. అప్పుడు బాలగోపాల్ తో ఎన్నో వ్యక్తిగత జ్ఞాపకాలు. బాలగోపాల్ ఉద్యమ జీవితం గురించి, పీడిత ప్రజల పట్ల ఆయన నిబధ్ధత గురించి పత్రికల్లో వివరంగా వ్యాసాలు వచ్చాయి. కాబట్టి ప్రత్యేకంగా నేనిక్కడ మళ్ళీ రాయనక్కరలేదు. నాకు బాలగోపాల్  కుటుంబంతో వున్న వ్యక్తిగత జ్ఞాపకాలు కొన్ని పంచుకోవటం నాకు దుఖ్ఖోపశాంతి.

నాకు, వసంత ల మధ్య స్నేహం ఎన్నో ఏళ్ళది. ఇన్నేళ్ళ స్నేహంలో ఎన్నొ మరణ వార్తల్ని ఇద్దరం కలిసి పంచుకున్నాము. మా సహచర జర్నలిస్టు మిత్రులు అర్ధాంతరం గా కన్ను మూసినప్పుడు ఎన్నో సార్లు కలిసి బాధపడ్డాము. అలాంటిది ఇప్పుడు తనకే ఒక దుఖ్ఖం వచ్చినప్పుడు నేను తన దగ్గర లేకపోవటం, ఇంత దూరం నుంచి కేవలం ఫొను లో నాలుగు పొడిపొడి మాటలు మాట్లాడటం కూడా సాధ్యపడలేదు. సహచరుడ్ని  పోగొట్టుకున్న స్నేహితురాలిని పొదివి పట్టుకోవాలని ఎవరికి వుండదు? వాళ్ళ అబ్బాయి అజుబా  ఇంటర్ చదువుతున్నా, వాడిలోని ఆ పసితనపు ఛాయలు  ఈ దుఖ్ఖాన్ని ఎలా తట్టుకుంటాయా అని మా ఆవేదన.

మంచి సంప్రదాయ పండిత వంశంలో పుట్టి కూడా, ఆ వారసత్వాన్ని, ఆ ఛాందస భావాల్ని వదిలించుకొని ఆశయాల్ని, ఆదర్శాల్ని మాటల్లో కాకుండా చేతల్లో చూపించిన మనీషి మన బాలగోపాల్.బాలగోపాల్ కి తన వ్యక్తిగత జీవితమంటే లెక్క లేదు, తనకేమైనా పర్వాలేదు, తాను నమ్మిన సిధ్ధాంతం, తననే నమ్ముకున్న బాధితులే ఆయనకు ముఖ్యం. అప్పటి స్పీకర్ బాలయోగి విమాన ప్రమాదం లో మరణించినప్పుడు మేమంతా వసంత ఇంట్లో మాట్లాడుకుంటున్నాము. ఆ సమయంలో పొరపాటున నా మాటల్లో బాలయోగి అనబోయి బాలగోపాల్ అని వచ్చేసింది. వెంటనే సారి చెప్పి సరిదిద్దుకున్నాను.అయితే అప్పుడు బాలగోపాల్ అన్న మాట ఏమిటో తెలుసా…సారి ఎందుకు? నన్ను కూడా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు చంపేస్తారని నాకు తెలుసు అని తాపీగా, నిశ్చింతగా అనేసారు. ఆ మాట విని నేను దిగ్భ్రాంతి చెందాను. ఆయనకు మరణం అంటే లెక్కలేనిది అని చాలా మాములుగా ఎందరి గురించో అనేస్తుంటాము. కాని నిజానికి ఆ సందర్భం వస్తే ప్రతి ఒక్కరు ఎంతో కొంత జంకుతారు. కాని ఆ రోజు ఆయన నాతో అన్నట్లు గానే నిర్భయం గా , కష్టసుఖాల్లో తనతో కలిసి నడిచిన తన సహచరి వసంతకి , తను అమితంగా ప్రేమించే కొడుకు అజుబా కి ఏమి చెప్పకుండానే వెళ్ళిపోయారు.

మిమ్మల్నే   నమ్ముకున్న  మీ కుటుంబ సభ్యులు, బాధిత  ప్రజానీకం  ఏమైపోతారిప్పుడు బాలగోపాల్? మా జ్ఞాపకాల్లో మీరిప్పుడు  ఇంకా అనంతపురం ప్రెస్ క్లబ్ లో ఆవేశం గా మానవ హక్కుల గురించి ప్రసంగిస్తున్నట్లే వుంది. మీ ప్రసంగాల్లో మీరు వాడే బాష ( వైమనస్కం) లాంటి పదాల మీద నేనింకా మీ ఇంట్లో జోకులేసి మాట్లాడుతున్నట్లే వుంది. మేమేమంటున్నా మీరు  పట్టించుకోనట్లు చిరునవ్వుతో అజుబా గాడి చేత హొం వర్క్ చేయిస్తున్న దృశ్యమే కళ్ళల్లో మెదులుతోంది. హోం వర్క్ అంటే ఒకటి చెప్పాలనిపిస్తోంది. సాధారణం గా బాలాగోపాల్ ఏ వీకెండ్ హైదరాబాద్ లో వుండరు.ఆ మాటకొస్తే అసలు ఆయన్ ఇంట్లో వుండేదే తక్కువ. కుటుంబం కోసం, వ్యక్తిగత సుఖసంతోషాల కోసం ఆయన వెచ్చించే సమయం చాల తక్కువ అన్నది ఆయన గురించి తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరికి తెలుసు.  వీకెండ్, సెలవు రోజుల్లోనే కాదు, విడిరోజుల్లో కూడా ఆయన కోసం వచ్చే మనుషులతో , ఫోన్లతో బిజీ బిజీ గా వుంటారు. అంత బిజిలో కూడా ఆయన తప్పకుండా చేసే పనులు నాకు తెలిసినవి రెండు. ఒకటి పొద్దుట నిద్ర లేవగానే వసంత కి కాఫి పెట్టి ఇవ్వటం, రెండొది అజుబాకి తనే లెక్కలు మొదలైన హొం వర్క్ చేయించటం. ఎంత మేధావి ఇంట్లొ, బయటా ఎంత సామాన్యం గా వుంటారు అని నాలాంటి వారెందరో ఆశ్చర్యపోతారు ఆయనను చూసి.

మొన్నామధ్య నేను, వసంత ఫోన్ లో మాట్లాడుకున్నప్పుడు ఈ సారి మేము ఇండియా వస్తే ఏమేమి  చేయాలో ప్లాన్లు వేసుకున్నాము. కొత్త కొత్త ప్లేసెస్ వెళ్ళి చూద్దామని, అలాగే ఈ సారి వాళ్ళ ఇంట్లో నాకొచ్చిన శాఖాహరపు వంటలు చేసి పెట్టాలని వంతులు వేసుకున్నాము. ఈ సారి మేము మీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నిరంతర చైతన్య స్రవంతి లా అటు ఇటు క్షణం కూర్చోకుండా తిరిగే బాలగోపాల్ ఇక వుండడని మనసు కి సర్ది చెప్పుకోవాలి. నిలువెత్తు పుస్తకాల మధ్య , నిరంతరం ఎవరి ఒకరితో సంభాషించే ఆ మనిషి లేకుండా ఆ కుర్చీ ఆయన కోసం ఎదురుచూస్తూ వుంటుంది కాబోలు….

వసంతా! ఇప్పుడు ఈ క్షణంలో మేము హైదరాబాద్ లో మీ ఇంట్లో నీ పక్కన వుండాల్సిన వాళ్ళం ఇక్కడ ఆస్టిన్ లోనో, డల్లాస్ లోనో బాలగోపాల్ సంతాపసభ పెట్టగలమా అన్న ఆలోచనల్లో వున్నాము. ఎవరి మరణ వార్త విన్నా నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడే నేను ఇప్పుడు మాత్రం ఈ సమయంలో నీకు ఫోన్ చేయలేక, ఫోన్ చేయకుండా వుండలేక అస్థిమితంగా వున్నాను.సారీ వసంతా!.

సాక్షి పత్రికలో ఆగస్ట్ 17 న ప్రచురితమైన ఈ వ్యాసం తాలూకు లింక్

http://www.sakshi.com/main/WeeklyDetails.aspx?Newsid=34209Categoryid=1subcatid=3

http://www.sakshi.com/main/WeeklyDetails.aspx?Newsid=34209&Categoryid=1&subcatid=3

పుస్తకాలంటే కొన్ని అక్షరాలు, పదాలు, వాక్యాల సంపుటి కాదు. జీవితాన్ని అల్లికబట్టి చూపించే అద్దాలు. రచయతలంటే, మనం ఎక్కడో దారి తప్పి ఎటు వెళ్ళాలో తెలియక దిక్కుతోచక నిలబడిపోతే, మనకు దిశానిర్దేశం చేసే దీపస్థంభాలు. ఇది అక్షర సత్యమని నిరూపించే రచయతల్లో  ఒకరు మాయా ఏంజలో! ఆమె ఫలానా అంటూ ఎలాంటి  ప్రత్యేక పరిచయం చేయనక్కరలేని విశ్వవిఖ్యాత కవయిత్రి, రచయత్రి,నాటకకర్త,  puliTzer Prize finalist. ఆమెను పాతికడుగుల  దూరం నుంచి చూస్తే, సూది పడితే వినపడేంత నిశ్శబ్దంలో ఆమె మాటలు వింటే , ఆమె వాక్ప్రవాహం ముందు మంత్రముగ్ధులైతే ఎలా వుంటుందో అది స్వానుభవంలోకి రావటం నా అదృష్టం.

అది ఒక అక్టోబర్ ఆకురాలు సాయంకాలం. ఆస్టిన్ లోని యూనివర్శిటి ఆఫ్ టెక్సాస్ లోని  టెక్సాస్ యూనియన్ బాల్ రూం లో ఆమె విశేష ఉపన్యాసం ఏర్పాటైంది.గత నలభై ఏళ్లలో మాయ UT కి వచ్చి ప్రసంగించడం ఇది నాలుగో సారి. open to all అయినా రద్దీ వల్ల అతి కొద్ది మందికి లభించే ఫ్రీ పాస్ లు సంపాదించి అఫ్సర్, నేనూ  మాయా ఏంజలో ప్రసంగానికి వెళ్ళాము. ఫ్రీ పాస్ లతో వెళ్ళినా గంట ముందు వెళ్ళి క్యూ లో నిల్చోవాల్సి వచ్చింది. అక్కడ క్యూ లో నిలబడ్డ అందరి మొహాల్లో ఒక ఉద్విగ్నత కనిపిస్తొంది. నా ముందు నిలబడ్డ  ఒక ఆఫ్రో -అమెరికన్ స్టూడెంట్  ” మీరు ఆమె పుస్తకాలన్నీ చదివారా?” అంటూ పలకరించింది. ఒక్కోసారి ఒక్కో పుస్తకం మనం చదివినప్పటి కన్నా ఆ తర్వాతెప్పుడో జీవితంలో ఏదొ ఒక సందర్భంలో కానీ  అర్ధమైనట్టు అనిపించదని చెపితే పెద్దగా నవ్వేసింది.

యు.టి. టెక్సాస్ యూనియన్ 75 వ వార్షికోత్సవాల సందర్భంగా విశిష్ట వ్యక్తుల ప్రసంగాల్లో భాగంగా మాయా ఏంజలో ప్రసంగం ఏర్పాటైంది. ఆమె వేదిక మీదకు వచ్చినప్పుడు, ప్రసంగించి తిరిగి వెళ్ళిపోయేటప్పుడు కూడా  ప్రేక్షకులంతా గౌరవపురస్కారంగా లేచి నిలబడి standing Ovation ఇచ్చారు.దాదాపుగా 70 ఏళ్ళు నిండవస్తున్నా  ఆమె కంఠ స్వరంలో కాని, ఆమె మాటల్లో కాని, ఆమె భావాల్లో కాని ఎక్కడా అణుమాత్రమైనా వృధ్ధాప్యపు ఛాయలు కాని, ఒక్క నిరాశాపూరిత ఆలోచన కాని కనిపించలేదు. ఆమె తన ప్రసంగం ” మీరెప్పుడైనా ఇంద్రధనస్సుని చూసారా?” అంటూ మొదలుపెట్టింది. ఒకొక్కరి జీవితంలో ఎన్నెన్ని ఇంద్రధనస్సులుంటాయో, వాటిని ఎలా కాపాడుకొవాలో, వాటి వెంట ఎలా ప్రయాణించాలో ఆమె తన జీవితం నుంచి కొన్ని కొన్ని సంఘటనలు ఉదహరిస్తూ చెప్పుకొచ్చింది.తన జీవితంలో తల్లి, తమ్ముడు, మామయ్య, తన కొడుకు వీళ్ళంతా రకరకాల జీవితపు దశల్లో ఎలా ఇంద్ర ధనస్సులై కొత్త ఆశల్ని, కొత్త కలల్ని మోసుకొచ్చారో చెపుతుంటే ప్రేక్షకులంతా  పసిపాపలై  ఆ ఏడురంగుల  అనుభూతుల వెంట ప్రయాణించారు.

బాలికగా వున్నపుడే, తల్లి బాయ్ ఫ్రెండ్ వల్ల రేప్ కు గురి కావటం, ఆ తర్వాత పోలిసులు వచ్చి ఆ రేపిస్ట్ హత్యకు గురైన సంఘటన చెప్పినప్పుడు తానెంత భయంకరమైన సంఘర్షణకు గురై, ఆ క్షణం  నుంచి ఆరేళ్ళపాటు ఒక్క మాట కూడా మాట్లడలేక గొంతు మూగబొయిందో ఆమె మాటల్లో వింటున్నప్పుడు కళ్ళు చెమర్చని ప్రేక్షకులు లేరేమో. ఆ మౌనం తోనే మాయా ఏంజలో  స్కూల్ కెళ్ళింది. ఎవ్వరితో మాట్లాడలేని మాయా లైబ్రరిలో వున్న ప్రతి ఒక్క పుస్తకం చదివేసింది. అలాంటి దశలో ఆమెకు దొరికిన ఆలంబన ‘ కవిత్వం ‘. అంతే ఆమె ఆ కవిత్వపు ప్రేమలో పడిపోయింది. కవిత్వం నా sanity ని కాపాడింది అని మాయా ఏంజలో చెప్పినప్పుడు ప్రేక్షకుల కరతాళ ధ్వనులు మిన్నుముట్టాయి. తనకు పదకొండేళ్ళప్పుడు తాను షేక్ స్పియర్  రచనల్ని చదివి  అది రాసింది సౌత్ లో రేప్ కు గురైన ఒక నల్ల అమ్మాయి అని ఎంత గట్టిగా నమ్మిందో చెప్పినప్పుడు సభలో నవ్వులు విరిసాయి.

జీవితంలో ఎన్ని రకాల వొడిదుడుకులొచ్చినా సరె, కవిత్వాన్ని, రచనని మాత్రం తానెలా వొదిలిపెట్టలేదొ,అదే తనకొక ‘ ఔట్ లెట్ ‘ ఎలా అయిందన్న విషయాన్ని ఆమె చెప్పినప్పుడు చిన్నచిన్న వాటికే మనం ‘ రైటర్స్ బ్లాక్  ’ అనుకోవడం ఎంత అసంబద్ధమో తెలిసివచ్చి తలదించుకోవాల్సి వచ్చింది. మాయా ఏంజలో తన కొత్త పుస్తకం Letters To My Daughter నుంచి ఒక చిన్న చాప్టర్, అలాగే తన కవిత ఒకటి  చదివి వినిపించటం వల్ల ఆమె చేసింది ఒక ప్రసంగం లా కాక ఓ అద్భుత performance అనుభూతిని మిగిల్చింది. అయితే నా చేతిలో వున్న ఎంపి3 ప్లేయర్ సరిగ్గ చార్జ్ కాకపోవటం వల్ల, ఆమె మాటల్ని మళ్ళీ మళ్ళీ వినటానికి వీలుగా ఆమె ప్రసంగాన్ని రికార్డ్ చేసుకోలేకపోవడం ఒక దురదృష్టం గా ఇప్పటికీ భావిస్తాను. ఆమెను చూసి, ఆమె ప్రసంగం విన్న స్పూర్తి నాలో నిద్రాణమై వున్న కవితాశక్తిని మళ్ళీ మేల్కొలిపింది.

మాయా ఏంజలో అంటే  వర్తమాన సాహిత్యంలో ఒక తిరుగులేని స్వరం. గత ఏప్రిల్ లో మాయా  70 వ పుట్టినరోజు సందర్భంగా ఓప్రా  షో లో ఇంటర్వ్యూ చేసినప్పుడు ఓప్రా అడిగింది ” వయస్సు మీదపడటం గురించి ఏమనుకుంటున్నారని?”. అప్పుడు మాయా ఇచ్చిన సమధానం— ” ఏమి జరిగినా సరే, అదెంతో  చెడుగా ఇవాళ కనిపిస్తున్నా సరె, జీవితం ముందుకే సాగిపోతుంది. రేపు ఎప్పుడూ బాగుంటుందన్నది  నేను నేర్చుకున్న పాఠం”

మాయా ఏంజలో మిగతా రచనల్లాగే ఆమె కొత్త పుస్తకం ” లెటర్స్ టు మై డాటర్” కూడా మనమెవ్వరం కూడా మర్చిపోలేని పుస్తకం. ఈ పుస్తకంలో జీవితం, నమ్మకం, మాత్రుత్వం, కరుణ, మానవత్వానికి సంబంధించిన విషయాల మీద 28 చిన్న వ్యాసాలు, కొన్ని కవితలు వున్నాయి. మనం ఆ పుస్తకం నుండి  ఎంతో ప్రేమను పొందుతాము. జీవన సూత్రాల్ని, పాఠాల్ని నేర్చుకో గలుగుతాము. అందుకే అది ఒక్కసారి మాత్రమే చదివి పక్కనపెట్టేసే పుస్తకం కాదు. మళ్ళీ మళ్ళీ చదువుకుంటూ, ఇతరులతో పంచుకోవాల్సిన   పుస్తకం. అందులో ఆమె ఇలా అంటారు ” నేను ఒక పిల్లవాడికి జన్మనిచ్చాను. కాని నాకు వేలవేలమంది కూతుర్లున్నారు. నువ్వు నలుపో, తెలుపో, యూదువో, ముస్లిమో, ఏషియనో, స్పానిష్ మాట్లాడుతావో,లేదా నేటివ్ అమెరికన్ వో. నువ్వు లావుగా వుంటావో, సన్నగా వుంటావో, అందంగానో, లేక మాములుగా వుంటావో, నువ్వు గే లేదా స్ట్రైట్, చదువుకున్నావో లేదా నిరక్షరాస్యురాలివో, కాని నేను మీ అందరితో మాట్లాడుతున్నాను. ఇదిగో మీ అందరికి నేనిది సమర్పిస్తున్నాను ” అంటారు. ఆమె ప్రేమను, ఆమె అందించిన కానుకల్ని అందుకున్న మనం ఎంతో అదృష్టవంతులం. ఆ పుస్తకం చదువుతున్నంత సేపు ఎవరికి వారం మనం ఆమె కూతురైనట్టు, మనం మన తల్లితో మాట్లాడుతున్నట్టు అనుభూతి చెందుతాము. జీవితంలో ఎలాంటి సందర్భంలోనైనా ఎలాంటి అనుబంధాల్లోనైనా మనం నిజాయితీతో ఎందుకుండాలో, ఎలా వుండాలో ఒక తల్లిగా ఆమె తన అనుభవాల నుండి చెప్పే మాటలు మనందరికీ ఇవాళ పనికొచ్చే పాఠాలు.

మనలాంటి వాళ్ళందరికి మాయా ఏంజలో ఎప్పటికీ ఆరిపోని  ఒక దీపస్థంభం! ఆ వెలుతురు ముందు మనమంతా మిణుగురులమే!

కల్పనారెంటాల

ఓప్రా ఇంటర్వ్యూ లో మాయా ఏంజలో తాను నేర్చుకున్న విషయాల గురించి చెప్పిన ఆణిముత్యాలాంటి మాటలు…

” మీ తల్లితండ్రులతో మీ అనుబంధం ఎలాంటిదైనా మీ జీవితం నుంచి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయినప్పుడు మీరు వాళ్ళను ఎంతలా కోల్పొయినది అనుభవంలోకి వస్తుందనేది నేను నేర్చుకున్నాను”.

” జీవనం కోసం సంపాదించుకోవటం, ఒక జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దటం  ఒకటి కాదని నేను నేర్చుకున్నాను”.

” జీవితం ఒక్కోసారి నీకు రెండో అవకాశం ఇస్తుందని నేను నేర్చుకున్నాను”.

” ఎప్పుడైనా సరే నేను మనస్పూర్తిగా ఒక నిర్ణయం తీసుకుంటే , దాదాపుగా అది సరైన నిర్ణయమైనట్టు నేను నేర్చుకున్నాను”.

” ప్రతిరోజు బయటకెళ్ళి ఎవర్నో ఒకరిని చేరుకొని , ఎవరినో ఒకరిని తాకండి. ఒక వెచ్చటి కౌగిలింత, లేద వీపు మీద ఒక స్నేహపూరిత చరుపు లాంటివాటిని అందరూ ఇష్టపడతారని నేను నేర్చుకున్నాను”.

” నేను నేర్చుకోవాల్సినవి ఇంకా చాలా వున్నాయన్న సంగతి నేను నేర్చుకున్నాను”.

” ఇతరులతో నువ్వేమి చెప్పావో వాళ్ళు మర్చిపోతారు. ఇతరులకు నువ్వేమి చేసావో కూడా వాళ్ళు మర్చిపోతారు. కానీ నువ్వు వాళ్ళను  ఎలా ఫీల్ అయ్యేలా చేసావో మాత్రం వాళ్ళు ఎప్పటికీ మర్చిపోరన్న సంగతి నేను నేర్చుకున్నాను”.

1995 జూలై 18 వ తేది మా నాన్న గారు కన్ను మూసినా, ఇప్పటికీ ఆయన లేరని తెలిసి చెమర్చే కళ్ళతొ, ఆర్ధ్రమైన హృదయంతో అప్పుడప్పుడో రాసుకున్న ఈ కవిత మా నాన్న గారి గుర్తుగా , నివాళిగా….

నాన్నా!

మనం మాట్లాడుకోని క్షణం వుందా?

కలయికల్లేవనే గానీ

మనల్ని కలపని క్షణం వుందా?

నీ చరమ సంధ్య వాకిట

నా అడుగులు చప్పుళ్ళు లేవనే గానీ

ఏదో ఒక చివరంటే

నేనొక దగ్ధమైన అడవినవుతాను

చివరి మాటా

చివరి చూపు

చివరి స్పర్శా

అసలెక్కడా వుండకూడనుకుంటాను

నాన్నా!

నీ రెప్పల కింద వొణికిపోయిన

చిట్టచివరి అశ్రువును నేనేనా?

మూయలేక కాలం చేతుల్లో మూతబడిన

నీ కళ్ళ కింద దాచిపెట్టిన

అసంపూర్తి కలను నేనేనా?

ఆ చివరి శయ్య మీద

రాలిన దేహాన్ని నేనేనా?

ఎప్పుడో చీకటి బిందువైన నువ్వు

ఇప్పుడు చెట్టంత వెలిగిన నేను

నువ్వు వెనక్కూ, నేను ముందుకు కాలంతో నడిచివస్తున్నప్పుడు

నీ చిటికినవేలు

ఎప్పుడెలా జారిపోయిందో గుర్తే లేదు

నువ్వు నిల్చున్న తీరాన్ని వదిలి

ఈ నౌక దిక్కులన్నీ చుట్టుకుంది

ఇప్పుడు ఈ కల్లోల సముద్రమే

నీ చిటికెన వేలుగా మారింది

నీ కలలన్నీ నిజమే కాని

ఎప్పటికి నిజం కావు

నువ్వు చెమట చుక్కలతో కట్టిన గూడు

ఇప్పుడేమో వొట్టి మోడు

రెక్కలెలా వుంటాయో తెలీకుండానే

కనుపాపలు ఎగిరిపోయాయి

శూన్యాన్ని రెపరెపలాడిస్తున్న దిగులు గూడులో

గాలిదీపమై మిగిలాను

నిజమే నాన్నా! నీ కలలన్నీ అబధ్ధాలే

ఎప్పటికీ శాంతించని యుధ్ధాలే

ఆయుధాల్లేవు

రణరంగమూ లేదు

కలానికి నిజానికి మధ్య సంధి పొసగదు

నడి సముద్రంలో నువ్వు

మరణానికి వీలునామా రాస్తావు

దూరంగా వెలుగుతున్న సంధ్య వొడిలో

తెల్లరే విచ్చుకునే  నీ సూర్య నేత్రం కోసం

నేను చీకటి పహారాలోకెళ్తాను

రెండు దిక్కుల మధ్య ప్రయాణం

ఎంత దూరమో, అంత దగ్గర!

ఎప్పటిదో ఒక రైలు ప్రయాణపు జ్ఞాపకం
చెట్లు, చేమలు, వూళ్ళు,నీళ్ళు వెనక్కు వెళ్ళిపోతూ
ఎప్పుడు అంతే
జ్ఞాపకం ఒక దాటలేని వంతెన!

ముందూ వెనకల పరిభ్రమణాల మధ్య
చిక్కుకున్న కాల నది
ప్రతి స్మతి ఒక మజీలీనే!

ఈ రైలు ఇప్పుడే ఇక్కడే
ఏదో ఒక మజిలీలోనే ఆగిపోవాలి
వెనక్కు పరుగెత్తుకుంటూ

మాటలు రాని పసితనం
ఓనమాలు దిద్దని చిటికినవ్రేళ్ళలా
అమ్మ వొడిలోకి పరుగెత్తాలి
నాన్నతో కలిసి క్రిష్ణ వొడ్డున నడవాలి
అన్నయ్యలతో తగాదాలాడాలి
అక్కయ్యతో రహస్యాలు చెప్పుకోవాలి
చెల్లెలిపై అజమాయిషి చేయాలి
నా ముద్దుల తమ్ముడిని చిటికిన వేలు పట్టుకుని
స్కూల్ దగ్గర దించాలి

పిచ్చి కలలే కాని
ఇంకా పచ్చి పచ్చిగా
కాలీ కాలని మొక్కజొన్న కండెల్లా
కన్రెప్పల కింద కదలాడుతూనే వున్నాయి

ఈ జ్ఞాపకాలకు అల్జీమర్లు, అమ్నీషియాలు తెలియవు
బెజవాడ సత్యనారాయణపురం రైల్వే గేటు!
అదే మొదటి, చివరి చిరునామా!

కల్పనా రెంటాల

బ్లాగ్ ల్లోనూ వున్నారు జ్వాలాముఖులు!
నా కధ ను , ఇతివృత్తాన్ని, ఒక రచయత గా నేను చెప్పదల్చుకున్న విషయాన్ని అర్ధం చేసుకున్న వారందరికి కృతజ్ఞతలు. అర్ధం కాని వారికి, కధ నచ్చని వారికి కూడా ధన్యవాదాలు. మీ అభిప్రాయాల్ని మీరు నిక్కచ్చిగా చెప్పినందుకు. ఇలాంటి కధల్ని అర్ధం చేసుకోవాటానికి తెలుగు భాష ఒక్కటే వస్తె చాలాదేమో. కధలోని పాత్రల సంఘర్షణల్ని ( నేను చెప్పినా, చెప్పకపోయినా, చెప్పలేకపోయినా) అర్ధం చేసుకునే హ్రుదయం కూడా వుండాలని నేను గట్టిగా నమ్ముతున్నాను.
దాదాపు పదిహేనేళ్ళ క్రితం ‘నీలిమేఘలు ‘ స్త్రీవాద సంకలనం వచ్చేనాటికి జరిగిన వాదోపవాదాలు, గొడవలు, బహిరంగ సవాళ్ళు అందరికి కాకపోయినా చాలా మందికి గుర్తుండే వుంటాయి.
జ్వాలముఖి లాంటి పెద్దమనిషి స్త్రీవాద కవితలు ‘ నీలీ కవితలని, బూతు రాతలని , వొళ్ళు బలిసిన రాతలని రాసేసారు.
కాలం ఇంకొంచెం ముందుకెళ్ళినా అలాంటి జ్వాలాముఖులు వుంటూనె వున్నారు.
వైవాహిక అత్యాచారం (marital rape ) గురించో, స్త్రీలు రెండో పెళ్ళీ చేసుకోవడం గురించి మాట్లాడటం కూడా అశ్లీల కధలని నాకు ఇంతవరకు తెలియలేదు. నా అయిదో గోడ లొ శారద ఒకవేళ శారీరక వాంచల కోసమే పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకుందనుకోండి. అప్పుడు ఈ కధ porno site లో పెట్టుకోవాల్సిన కధ అన్న మాట. అంతేనా ? ఒక మగవాడు వాంచల కోసం పెళ్ళి చేసుకుంటె సహజం, పదహరేళ్ళకే కొరికలు ఆపుకోలేక ఏవెవో చేస్తే అది మగటిమి, ఒక స్త్రీ యే వయస్సు అయినా కోరికలతో వుండటం,, పోనీ కోరికలతోనే పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకోవడం అశ్లీల కధ…. పాఠకుడు తనకు నచ్చినది, తను మెచ్చిన అభిప్రాయాల్ని రచయత నుండి expect చేస్తాడు. ‘ఇలాంటీ’ అభిరుచి, అభిప్రాయాలు, కధాసమీక్ష చేసే పాఠకులు వుండటం ఎవరికి నష్టం? సాహిత్యానికా? రచయతలకా? లేక పాఠకులకేనా?

అయిదో గోడ

నా కధ అయిదో గోడ వంగూరి ఫౌండేషన్ పోటీల్లో ప్రధమ బహుమతి పొందిది. కౌముదిలొ ప్రచురితమైన ఆ కధ తాలుకూ లింక్ ఇది.

http://www.koumudi.net/Monthly/2009/june/june_2009_kadhakoumudi_3.pdf

http://www.koumudi.net/Monthly/2009/june/june_2009_kadhakoumudi_3.pdf