Feeds:
టపాలు
వ్యాఖ్యలు

Archive for జూలై, 2009

1995 జూలై 18 వ తేది మా నాన్న గారు కన్ను మూసినా, ఇప్పటికీ ఆయన లేరని తెలిసి చెమర్చే కళ్ళతొ, ఆర్ధ్రమైన హృదయంతో అప్పుడప్పుడో రాసుకున్న ఈ కవిత మా నాన్న గారి గుర్తుగా , నివాళిగా….

నాన్నా!

మనం మాట్లాడుకోని క్షణం వుందా?

కలయికల్లేవనే గానీ

మనల్ని కలపని క్షణం వుందా?

నీ చరమ సంధ్య వాకిట

నా అడుగులు చప్పుళ్ళు లేవనే గానీ

ఏదో ఒక చివరంటే

నేనొక దగ్ధమైన అడవినవుతాను

చివరి మాటా

చివరి చూపు

చివరి స్పర్శా

అసలెక్కడా వుండకూడనుకుంటాను

నాన్నా!

నీ రెప్పల కింద వొణికిపోయిన

చిట్టచివరి అశ్రువును నేనేనా?

మూయలేక కాలం చేతుల్లో మూతబడిన

నీ కళ్ళ కింద దాచిపెట్టిన

అసంపూర్తి కలను నేనేనా?

ఆ చివరి శయ్య మీద

రాలిన దేహాన్ని నేనేనా?

ఎప్పుడో చీకటి బిందువైన నువ్వు

ఇప్పుడు చెట్టంత వెలిగిన నేను

నువ్వు వెనక్కూ, నేను ముందుకు కాలంతో నడిచివస్తున్నప్పుడు

నీ చిటికినవేలు

ఎప్పుడెలా జారిపోయిందో గుర్తే లేదు

నువ్వు నిల్చున్న తీరాన్ని వదిలి

ఈ నౌక దిక్కులన్నీ చుట్టుకుంది

ఇప్పుడు ఈ కల్లోల సముద్రమే

నీ చిటికెన వేలుగా మారింది

నీ కలలన్నీ నిజమే కాని

ఎప్పటికి నిజం కావు

నువ్వు చెమట చుక్కలతో కట్టిన గూడు

ఇప్పుడేమో వొట్టి మోడు

రెక్కలెలా వుంటాయో తెలీకుండానే

కనుపాపలు ఎగిరిపోయాయి

శూన్యాన్ని రెపరెపలాడిస్తున్న దిగులు గూడులో

గాలిదీపమై మిగిలాను

నిజమే నాన్నా! నీ కలలన్నీ అబధ్ధాలే

ఎప్పటికీ శాంతించని యుధ్ధాలే

ఆయుధాల్లేవు

రణరంగమూ లేదు

కలానికి నిజానికి మధ్య సంధి పొసగదు

నడి సముద్రంలో నువ్వు

మరణానికి వీలునామా రాస్తావు

దూరంగా వెలుగుతున్న సంధ్య వొడిలో

తెల్లరే విచ్చుకునే  నీ సూర్య నేత్రం కోసం

నేను చీకటి పహారాలోకెళ్తాను

రెండు దిక్కుల మధ్య ప్రయాణం

ఎంత దూరమో, అంత దగ్గర!

ప్రకటనలు

Read Full Post »